Kino 3D tworzy iluzję głębi, dzięki której obraz na ekranie wygląda przestrzennie, a nie płasko. Współczesne sale wykorzystują najczęściej okulary polaryzacyjne, a nie czerwono-niebieskie okulary znane ze starszych pokazów. Dla większości widzów seans jest bezpieczny i nie powinien powodować bólu oczu.
Co to znaczy kino 3D?
W zwykłym filmie widz ogląda dwuwymiarowy obraz. Kino 3D dodaje do niego wrażenie głębi, więc elementy sceny wydają się znajdować bliżej lub dalej. Czasem efekt sprawia też wrażenie, jakby obiekt wychodził poza ekran, choć nadal jest to tylko odpowiednio przygotowany obraz.
Za dawną wersję 3D uważa się anaglif, czyli technikę wykorzystującą czerwony i niebieski albo czerwony i cyjanowy filtr. Takie okulary zmieniały sposób odbierania kolorów i mogły być mniej komfortowe. W nowoczesnych kinach stosuje się zwykle polaryzację światła. Okulary rozdzielają obrazy przeznaczone dla obu oczu, zachowując naturalniejszy wygląd kolorów.
Jak działa technologia 3D?
Podstawą jest widzenie binokularne. Oczy znajdują się w nieco innych miejscach, dlatego każde z nich rejestruje scenę pod minimalnie odmiennym kątem. Mózg łączy te dwa obrazy i na tej podstawie ocenia odległość oraz przestrzenne położenie przedmiotów.
Film 3D wykorzystuje tę samą zasadę. Ekran pokazuje dwa lekko przesunięte obrazy – jeden przygotowany dla lewego oka, drugi dla prawego. Okulary polaryzacyjne przepuszczają do każdego oka tylko właściwy obraz. Mózg otrzymuje więc dwa różniące się ujęcia i scala je w jedno wrażenie przestrzeni.
Po zdjęciu okularów obraz może wydawać się rozmazany albo podwójny. To normalne, ponieważ bez filtrów oba obrazy trafiają jednocześnie do oczu. Same okulary nie tworzą trójwymiaru, lecz pomagają dostarczyć każdemu oku jego część obrazu.
Czym 3D różni się od 4D i XD?
Określenia 4D czy XD nie oznaczają kolejnych wymiarów obrazu w takim samym sensie jak 3D. Najczęściej opisują dodatkowe efekty albo wyposażenie sali:
- 3D – obraz z iluzją głębi, oglądany przez specjalne okulary.
- 4D – obraz 3D połączony z efektami fizycznymi, takimi jak ruch foteli, wiatr, woda, mgła lub zapachy. Przykładem jest format 4DX.
- XD – zwykle oznaczenie dużego ekranu, rozbudowanego dźwięku i parametrów konkretnej sali, a nie kolejny wymiar obrazu.
Gdzie usiąść i czy oczy mogą boleć?
Najbardziej naturalny odbiór uzyskasz zwykle w centralnej części sali, mniej więcej na wysokości środka ekranu. Skrajne miejsca mogą pogarszać perspektywę, zwłaszcza gdy ekran jest duży albo efekt 3D został zaprojektowany z myślą o określonym kącie widzenia.
Większość osób może oglądać film 3D bez problemu. U części widzów pojawia się jednak przejściowe zmęczenie wzroku, ból głowy lub dyskomfort. Jeśli tak się stanie, zdejmij okulary na chwilę albo przerwij oglądanie. Osoby noszące okulary korekcyjne zazwyczaj mogą założyć okulary 3D na swoje oprawki, o ile jest to wygodne.
Najkrócej mówiąc, kino 3D nie pokazuje prawdziwego obrazu wychodzącego z ekranu. Wykorzystuje dwa obrazy, okulary i sposób działania ludzkiego mózgu, aby stworzyć przekonujące wrażenie głębi.
