Mirellę w filmie „Jak rozpętałem II wojnę światową” zagrała Małgorzata Pritulak. Rola pięknej Włoszki, która na krótko zauroczyła Franka Dolasa, była jej debiutem filmowym i początkiem kariery w polskim kinie.
Małgorzata Pritulak – najważniejsze informacje
Aktorka urodziła się 21 czerwca 1947 roku w Warszawie. Od początku bardziej interesował ją teatr niż kariera filmowej gwiazdy. Ukończyła Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, dzisiejszej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza.
Na scenie zadebiutowała jeszcze przed ukończeniem studiów. Najpierw pracowała w gdańskim Teatrze Wybrzeże, a później występowała na warszawskich scenach. Jej dorobek teatralny obejmuje między innymi Teatr Narodowy, Teatr Nowy, Teatr Dramatyczny oraz Teatr Ochoty. Najważniejsze fakty dotyczące jej drogi zawodowej przedstawiają się następująco:
- Data urodzenia – 21 czerwca 1947 roku w Warszawie.
- Wykształcenie – Wydział Aktorski PWST w Warszawie, ukończony w 1970 roku.
- Pierwszy film – „Jak rozpętałem II wojnę światową” z 1969 roku.
- Najważniejsze teatry – Teatr Wybrzeże w Gdańsku oraz teatry warszawskie, między innymi Narodowy, Nowy i Dramatyczny.
- Inna dziedzina artystyczna – malarstwo, któremu z czasem poświęciła wiele uwagi.
Debiut w filmie „Jak rozpętałem II wojnę światową”
Małgorzata Pritulak pojawiła się na ekranie po raz pierwszy w komedii Tadeusza Chmielewskiego „Jak rozpętałem II wojnę światową”. Wcieliła się w Mirellę, dziewczynę spotkaną przez głównego bohatera podczas jego wojennych przygód. Choć była to rola epizodyczna, zapadła widzom w pamięć.
Debiut okazał się dobrym początkiem dalszej pracy przed kamerą. W kolejnych latach aktorka zagrała między innymi w „Iluminacji” Krzysztofa Zanussiego oraz w filmie „Wiosna, panie sierżancie”, ponownie współpracując z Tadeuszem Chmielewskim. Pojawiała się także w produkcjach takich jak „Dreszcze”, „To tylko rock” czy „Jej portret”. W 1974 roku otrzymała nagrodę za rolę kobiecą w kategorii filmu telewizyjnego na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku.
Dlaczego Małgorzata Pritulak rzadziej pojawiała się w filmach?
Mniejsza obecność aktorki na ekranie nie wynikała z braku talentu ani z nagłego zakończenia kariery. Pritulak od początku była silniej związana z teatrem niż z kinem. Traktowała film jako jedną z form pracy, ale nie dążyła do stałej obecności w popularnych produkcjach.
Z czasem coraz większe znaczenie zyskało dla niej malarstwo. Aktorka studiowała je na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie jako wolna słuchaczka. Korzystała także ze sztalug i pędzli należących wcześniej do jej ojca, Jerzego, architekta zaangażowanego między innymi w odbudowę Zamku Królewskiego w Warszawie.
W późniejszych dekadach Pritulak pojawiała się głównie w pojedynczych rolach filmowych, serialowych i spektaklach telewizyjnych. Nie zniknęła całkowicie z zawodu, lecz stopniowo ograniczała aktywność aktorską. W 2018 roku wystąpiła w niewielkiej roli w filmie „Eter” Krzysztofa Zanussiego. Produkcja ta jest wskazywana jako jej ostatnia rola filmowa.
Życie prywatne aktorki
Małgorzata Pritulak od ponad pięciu dekad pozostaje w małżeństwie z aktorem Zdzisławem Wardejnem. Para ma dwóch dorosłych synów. Oboje przez lata chronili życie rodzinne przed nadmiernym zainteresowaniem mediów, dlatego publicznie dostępnych informacji na ten temat jest niewiele.
Trwałość tego związku sprawiła, że aktorzy są postrzegani jako jedna z dłużej związanych par polskiego środowiska artystycznego. Pritulak pojawia się czasem wraz z mężem na wydarzeniach branżowych, ale nie zabiega o stałą obecność w mediach.
Małgorzata Pritulak – daty i fakty
1947 – urodziła się w Warszawie.
1969 – zadebiutowała na ekranie jako Mirella w filmie „Jak rozpętałem II wojnę światową”.
1970 – ukończyła Wydział Aktorski PWST w Warszawie.
2018 – pojawiła się w filmie „Eter”, jednej z ostatnich odnotowanych ról filmowych.
Filmowa Mirella była więc pierwszą ekranową rolą Małgorzaty Pritulak, ale nie definiuje całego jej dorobku. Aktorka przez lata rozwijała się przede wszystkim w teatrze, a później także w malarstwie, świadomie wybierając spokojniejszą i mniej medialną drogę artystyczną.
